Μια νύχτα ευωδιαστή..

.. ανίκητος ο πόθος για ζωή

γεφύρωσε το μέσα μου γκρεμό

με το αβυσσαλέο μάταιο.

Η πιο μεγάλη αρετή ..

..του ανθρώπου είναι να έχει καρδιά..

που την ακούει στη σιωπή ξεκάθαρα 

να λέει πως το "είναι" το ανθρώπινο 

αγγίζει το άφθαρτο σαν είναι 

"ψυχή με σώμα" 

και όχι σώμα με ψυχή.

Γιατί η μνήμη..

..του μέλλοντος  θέλει  για νυστέρι

στην  πονεμένη αγρύπνια

του  επάγρυπνου είναι μας

 τη νυχτερινή σιωπή;

Nανούρισμα

Αγγελοφτέρουγες ευχές 

έστειλα μες τη νύχτα 

παρέα στο νυχτέρι σου   

να 'χεις για καλή νύχτα.

Η Καταγωγή μας χάνεται..

..μέσα στο ακατανόητο 

της ανθρώπινης μοίρας.

Η αλήθεια του ουρανού 

με εκπαίδευσε στο μάταιο 

ή 

η ενσυναίσθηση του απλού  

μου υπέδειξε τον ουρανο;

Ας μην κοιτάμε πίσω με θλίψη,

 ούτε μπροστά με φόβο, 

αλλά μέσα μας  

με αγάπη 

για οτι ορφάνεψε  εν καιρώ.

Θα πρέπει πρώτα να χαθείς ..

..πολυ βαθειά μέσα σου

για να βρεθείς σε μέρη 

κι άγνωστα

τα ξέρει.

Έχει αντίκρισμα ζωής..

..αυτός ο στίχος

που με ψυχή

ανασαίνει εδώ 

  μαζί σου.

"Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.

Πιο πέρα.

Εκεί που καταλύεται τ’ όνειρο

κ’ η φθορά έχει φθαρεί.

σαν ένα δάσος

 μες στην πυρκαϊά"

Kάθε στιχάκι..

..ψάχνει τη μελωδία του

που είναι χαμένη στην αχλύ

του πιο κρυφού του πόνου

 Μην νομίζεις ότι το άπειρο είναι μακριά 

Σε μια αιώνια ζόρικη πορεία

μέσα μας φωλιάζει.

Η καθαρή ματιά της Μοναξιάς..

..διαπερνά το ασύλληπτο 

ως τη φλέβα 

της αστείρευτης 

π(λ)ηγης του.

Μπορεί στα ενσυναίσθητα..

..να επιβάλεις σιγή

να βάλεις όρους και όρια

στην πιο ασύνορη αλήθεια

Κάθε τι που ανασαίνει τρυφερά 

νοσταλγεί μες στους πάγους της γης

ένα γέλιο ζεστό σαν φωτιά αναμμένη

Φωτιά

απο δάκρυ που δε γνωρίζει λησμονιά 

εχει πλαστεί με μύρο, όνειρο 

και αστροφεγγιά δεμένα με τη μοίρα

Κι αν δεν υπήρχε..

..το σκοτάδι του πόνου

δε θα  αναγνώριζα

 τη ζεστασιά της ψυχής σου.

και μην σταματάς να το τραγουδάς ποτέ.

Είμαστε έκπτωτοι ..

..άγγελοι όλοι με ένα φτερό

Για να υψωθούμε

 πρέπει να αγκαλιάσουμε 

με όλη την ψυχή μας

κάποιον άλλον

στου γκρεμού του

το  πιο απόκρημνο.

Σου φυλάω ..

 ..μουσικές

στο ταξίδι 

  να καις

Ακριβό φυλαχτό 

 που δεν είπαμε

Η πιο όμορφη στιγμή ...

..της νύχτας  είναι

αυτη που η  πιο αλήτρα

μου σιωπή  χορεύει

μπλούζ με το αναπόδραστο μου

Έτσι είμαι εγω..με ξέρεις

δεν το ξέρεις..; 

Εκεί που φεύγω αγαπώ

για σένα δραπετεύω

Τώρα πια  ζω

όχι Μαζί.. αλλά για σένα

Aν..

..είχαμε

την παιδική ματιά

στο αυτονόητα

αυθόρμητο

αυτός ο κόσμος

δεν θα ήταν

τραγικά

απαρηγόρητος

αφου θα έβλεπε

με τα μάτια της ψυχής

καθαρά.

Ο Λύκος της Ψυχής μου ..

..τραγουδάει 

 της ζωής μου ξενυχτά 

ο λύκος της ψυχής μου τραγουδάει 

δεν τον κυβερνά 

Χάρης Αρώνης

Στο βάθος της Αυγής..

Το δέντρο ρώτησε τον ταξιδιώτη

-Γιατί δεν έχεις ρίζες;

και ο ταξιδιώτης απάντησε με ερώτηση..

δείχνοντάς του ενα μικρό σπουργίτι

-Γιατί εχει φτερά;

και το δέντρο έριξε τα φύλλα του ~

γιατί δεν είχε δάκρυα

και το σπουργίτι έκανε μια θεαματική βουτιά

στον αέρα στροβιλίστηκε!

και έπιασε με το μικρό του ράμφος ενα φύλλο

στιγμή πριν αγγίξει το έδαφος...

και το δωσε στον άνθρωπο

μόνο για να κυλήσει το πρώτο του δάκρυ

και κύλησαν κι'άλλα...

και έτσι το δέντρο ξανάβγαλε φύλλα

και ο ταξιδιώτης ξεψύχησε πλάι του

αφυδατωμένος

και έγινε ρίζες...

Και το σπουργίτι δεν ξαναπέταξε.

Μονάχα περίμενε καρτερικά τα φθινόπωρα

να πέσουν τα φύλλα

και ξεκίναγε το μακρινό του ταξίδι

ένα τη φορά

στα δυο του μικρά ποδαράκια

μέ ένα φύλλο στο ράμφος...

μέχρι την άκρη του κόσμου

για να το αφήσει στο περβάζι ταξιδιωτών

που ξέχασαν να ταξιδεύουν.

και ο άνεμος γελούσε...

Κάθε φορά.

Δορίαιχμος

Λίβας...

Στην πιο απόμακρη ερημιά 

της πιο ερημικής αλήθειας

χάνομαι μαζί σου πιο πέρα 

πιο μακρυά και πιο ψηλά

και απο το πιο αληθινό όνειρο.

Αυτή είναι η μοίρα της γνώσης

Να στεγνώνει λίβας

τη δροσοσταλίδα

που στραφταλοσκοπά

Του παραμυθιού

της ζωής μας.

H σκέψη και η αγάπη μου αμετάβλητη.

  Τι νόημα έχει ένας πόθος, 

όταν σαν σκόνη 

σκορπίζεται το ξημέρωμα;

Τι νόημα έχει το δάκρυ 

όταν κυλά μόνο;

Kάποτε ήμουν 

ένας χτύπος  καρδιάς που ηχούσε

σαν το σπάσιμο ενός ξερόκλαδου.

Tώρα είμαι μια φλέβα στιγμή

που χωρά όλο το είναι σου.

Τώρα θα ήθελα 

να ζήσω κάθε αυγή

των βλεφάρων σου.

Και όλα αυτά

γιατί το βράδυ που  ξεψύχησα

μέσα στην πιο ματωμένη στιγμή

της σιωπής  σου 

εγέννετο Φως.

"εκτός και αν 

κατα βάθος

είσαι ζήτημα φωτός."

Άξια η κάθε στιγμή

που μας οδηγεί

στο ξέφωτο αυτό.

PS: ο καθαρός Ουρανός μου

δικός σου

γιατι μόνο εσύ

τον χωράς.

Οι Δραπέτες της Σκακιέρας...

Σκηνή Πρώτη :

Μέσα στα Φώτα χάνομαι

και στις Αυγές ξεχνιέμαι..

μικρός Δραπέτης Χάρτινος

στα όνειρα γεννιέμαι.