Η αλήθεια που ενοχλεί..

..αξίζει περισσότερο 

από ένα ψέμα που βολεύει

Κάποιες μελωδίες ψυχής ..

..δεν λιποτακτούν

πεπρωμένο. 

Με δυο συλλαβές αυτή τη νύχτα..

..ξέπνοος κάποιος στίχος

που σου μοιάζει

φορά  τον ήχο

της ψυχής σου.

Όμορφο να ακους..

..να μου προσέχεις

ανησυχώ για σένα

αλλά πιο αυθεντικό

να εισπράττεις

ένα έμπρακτο

είμαι εγω εδώ

καρδιά μου

Τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή...

Σκάλωσε κι απόψε η νυχτιά

στης ψυχής  τα ανομολόγητα

με

αγεωγράφητα 

σε μοιρολόγια άστρα

Ούτε χριστούγεννα ..

 ..ούτε τίποτα

αν έχεις την αγκαλιά

κάθε μέρα γιορτή είναι.

Έχω τη δίψα οδηγό

Μόνο απ το στόμα σου

Θα ξεδιψάσω.

Η Καταγωγή μας χάνεται..

..μέσα στο ακατανόητο 

της ανθρώπινης μοίρας.

Η αλήθεια του ουρανού 

με εκπαίδευσε στο μάταιο 

ή 

η ενσυναίσθηση του απλού  

μου υπέδειξε τον ουρανο;

Ας μην κοιτάμε πίσω με θλίψη,

 ούτε μπροστά με φόβο, 

αλλά μέσα μας  

με αγάπη 

για οτι ορφάνεψε  εν καιρώ.

Θα πρέπει πρώτα να χαθείς ..

..πολυ βαθειά μέσα σου

για να βρεθείς σε μέρη 

κι άγνωστα

τα ξέρει.

Έχει αντίκρισμα ζωής..

..αυτός ο στίχος

που με ψυχή

ανασαίνει εδώ 

  μαζί σου.

"Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.

Πιο πέρα.

Εκεί που καταλύεται τ’ όνειρο

κ’ η φθορά έχει φθαρεί.

σαν ένα δάσος

 μες στην πυρκαϊά"

Kάθε στιχάκι..

..ψάχνει τη μελωδία του

που είναι χαμένη στην αχλύ

του πιο κρυφού του πόνου

 Μην νομίζεις ότι το άπειρο είναι μακριά 

Σε μια αιώνια ζόρικη πορεία

μέσα μας φωλιάζει.

Που ζεις...;

..στην αλήθεια μου.

-Που μένεις; 

-στην τρυφερότερη 

της Καρδιάς  ενδοχώρα.

7 σφράγιστα..

Γράμματα κλειστά 

που περιμένουν να γυρίσει μ'ένα χαδι τρυφερό 

η πιο αδιάβαστη σελίδα της πληγής τους

όταν ο προορισμός

 αξίζει τα πάντα.

Δεν είναι η στιγμή..

..που κάνει τη διαφορά

 αλλα το νόημα 

που ο καθένας  μέσα του

της δίνει.

Αγαπάω τις σιωπές...

...που  δε χάνουν το νόημά τους

γιατί στηρίζουν σαν έρθει η στιγμή

την κάθε λέξη.

Αυτές που δεν αφήνουν 

ιερόσυλα αποτυπώματα 

στον αληθινό πόνο 

και δεν λερώνουν 

το ατίθασα αυθεντικό 

που απομένει κάποιες στιγμές

να κρυώνει  διψώντας για αγαπη

μεσα σε αυτό τον  μάταια 

ζηλόφθονο κόσμο.

Σαν παιδικό παράπονο..

..Ό,τι απόμεινε. 

Συντροφικότητα 

το καταφύγιο του ευαίσθητα ανθρώπινου

 του ξεχωριστού 
ο αχώριστος σύντροφος


PS:
Tις πιο μοναχικές στιγμές μου..
είσαι το  πιο ζωντανό κύτταρο 
της βαθύτερης μου σκέψης.

Η καθαρή ματιά της Μοναξιάς..

..διαπερνά το ασύλληπτο 

ως τη φλέβα 

της αστείρευτης 

π(λ)ηγης του.

Πολλές φορές..

..η μουσική οδηγεί την Καρδιά

Θα πάω..κι ας μου βγεί

και σε ποτό

γιατί όσοι  
αφήνονται  παράτολμα

 στο μεγάλο κύμα του έρωτα 

δεν ναυαγούν στον ωκεανό

της Αγαπης 

Μπορεί στα ενσυναίσθητα..

..να επιβάλεις σιγή

να βάλεις όρους και όρια

στην πιο ασύνορη αλήθεια

Κάθε τι που ανασαίνει τρυφερά 

νοσταλγεί μες στους πάγους της γης

ένα γέλιο ζεστό σαν φωτιά αναμμένη

Φωτιά

απο δάκρυ που δε γνωρίζει λησμονιά 

εχει πλαστεί με μύρο, όνειρο 

και αστροφεγγιά δεμένα με τη μοίρα

Δυτικά και ενσυναίσθητα..

..αυτα που λέει ο Κεραυνός

Ετσι όμως μόνο ζουν 

τρέφονται και αναδιπλωνονται

μεσα 

τη φλέβα.

Αφετηρία ..

..γενναίων ταξιδιών εντός 

 της μοίρας η απόφαση

σε νύχτα σε βοριά και σε σιωπή

να μου χαράζει στην Καρδιά

πως στην Αγάπη

δεν υπάρχει Ακατόρθωτο.

PS:

Μονάχα οι μοναχικοί 

χορεύουν τρυφερά με το παρόν 

το μπλούζ της Ανυποταξίας τους.