Πολλά τα θραύσματα ..

..κι ανεύρετα·

οι  πόνοι

δεν έχουν τίποτε να πουν για την πληγή·

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Μέρες αργίας, 1995

Όμως μετά..

..έστριψα το νόμισμα 

και μου βγήκε γράμματα.

Χωρίς αποδέκτη...

..για εκείνο το πάντα  που αγάπησα με ψυχή

και για αυτό το ποτέ που δεν μ'αφησε

να ξεχάσω

πόσο μάταιο είναι

να μπαίνεις στην καταιγίδα  της ζωής

χωρίς να χωράς την αστραπή 

της ενσυναίσθησης

Γι'αυτό και 

 Αρνούμαι κάθε εκδοχή

της παυσίπονης εποχής μας.

Ένα κομμάτι ουρανό ..

..νοστάλγησα

μου 'λειψες πρόλαβα να πω

και ράγισα.

Πιο Ζόρικη απο ποτέ..

       Με μια  ψυχής ορφάνια 

   που θα μπορούσε να λυγίσει σύμπαντα 

             και μια καρδιά που διαρρηγνύει

        τα σύννεφα στα δυο.

Aγαπάς απόλυτα..

..όταν ο πόνος του να αντέχεις 

γίνεται οδύνη του να υπάρχεις

μακρυά.

Διότι τούτη εστί η αλήθεια μου..

..και μου ανήκει.

Ο Κήπος της ψυχής σου 
της Καρδιάς μου το καταφύγιο.

Μια αλήθεια που δεν μπορείς να δείς κατάματα

όταν ο έρωτας σε παραλύει.