Ψίθυρος..

Μια Σιωπή ~ Χάδι θα σου στείλω

Αυτό Μόνο 

Oι πόρτες ξεκλείδωτες..

..μα δεν ξεχνούν  την κλειδαριά 

         που κάποτε τις ξόρκισε

 μια μικρή δόση χρόνου..μια ακόμα επιστροφή

στο λίγο του "εδώ"

μια καινούργια στιγμή που αγαπά 

να χωρά το  Φως το ανέσπερον.

Η Μεγαλύτερη Νύχτα του Χρόνου..

..η χαρά του κάθε ενσυναίσθητου περιπατητή.Τα βήματα εντός παίρνουν άλλη διάσταση για όλους όσους αγαπούν το πρώτο Φως.Δεν το αξιώνεσαι αν δεν βουτήξεις άφοβα στο σκοτάδι του είναι σου. Η Ισορροπία είναι πάντα λεπτή στην ανάδυση γιατί προκαλείς τα όρια.Τα καταφέρνεις αν σέβεσαι την επικινδυνότητα του κώδικα των ανατροπών της ζωής αν αφήνεσαι να σε αγκαλιάσει η αλήθεια της ματαιότητας και αν μπορείς να φλερτάρεις το αυτονόητο.Η Μεγαλύτερη Νύχτα του χρόνου συλλαβίζει τη σιωπή  γιατί έρχεται αντιμέτωπη με το Α που υπερβαίνει το χωροχρόνο.Αγάπη,Αλήθεια,Απλότητα,Άδικο,Άδυτο,Αηρ, Αήττητος,Αγρίμι,Άγρυπνος.

Η Μεγαλύτερη Νύχτα του Χρόνου ματώνει μπροστά στο  Ω γιατί το Ά θα νικά τα πάντα εσαεί.-

Όσα δεν φέρνει η στιγμή..

..ο χρόνος τα φυλάει

PS: Καλώς Φοβήθηκες 

Απ' όλα τα όντα  το μοναχικό Λυκόπουλο

 είναι το πιο δύσκολο να εξημερωθεί

Ανατέλλει μια εποχή που νιώθεις ..

  ..πως  δύει μια μεγάλη  σιωπηλή αλήθεια..

 ..μπροστά σε όσους βάδισαν ευλαβικά 

το μονοπάτι της ψυχής 

χωρίς να έχουν ψευδαισθήσεις.

Έτσι είμαι εγώ και δεν πιάνομαι..

..γίνομαι σκοτάδι και χάνομαι

όλη η ζωή μου είναι 

δρόμος είναι και φωτιά

Πολλά τα θραύσματα ..

..κι ανεύρετα·

οι  πόνοι

δεν έχουν τίποτε να πουν για την πληγή·

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Μέρες αργίας, 1995

Χωρίς αποδέκτη...

..για εκείνο το πάντα  που αγάπησα με ψυχή

και για αυτό το ποτέ που δεν μ'αφησε

να ξεχάσω

πόσο μάταιο είναι

να μπαίνεις στην καταιγίδα  της ζωής

χωρίς να χωράς την αστραπή 

της ενσυναίσθησης

Γι'αυτό και 

 Αρνούμαι κάθε εκδοχή

της παυσίπονης εποχής μας.

Αν πρέπει κάτι να διαλέξω ..

..λίγο πριν φτάσω 

στην επόμενη στροφή του είναι μου

είναι να μείνω λίγο απ’ έξω 

Να δω τον δρόμο απ’ την αρχή.

Η Μυσταγωγία του Απρόβλεπτου..

 Υποταγή και αυτονομία, 

αρμονία και  πάθος, 

 πάλη και τρυφερότητα 

Tango

o xoρός της ιδανικής μορφή του έρωτα

Miguel Angel Zotto

Όποιος έχει την καρδιά, 

έχει και το κορμί.

PS:

Κάθε  άφθαστο  ιδανικό

στηρίζεται  σ'ένα  αυτονόητο

προδομένο.

Δε φταίει πάντα..

.. το άλογο που κλωτσάει. 

Eίναι που αναγνωρίζει η ψυχή του πώς

Θυμάσαι;

σε μια μικρή στιγμή 

η αθανασία.

Όσα μας λείψανε,

αγιάζουν της ψυχής την αφθονία.

"Κανείς δεν σκέφτηκε..

..να κλείσει φεύγοντας την πόρτα

κανείς δεν σκέφτηκε τον άνεμο 

που θα ‘ρχονταν σε λίγο

κανείς δεν σκέφτηκε τι άφηνε

 και τι έπαιρνε κοντά του

φύλλα μαχαίρια βλέμματα 

ή τα τελευταία λόγια

που θα ‘διναν στην παρεξήγηση 

ένα τέλος.

Θέλω να σ’ αγαπήσω 

μα δε γίνεται έχω αργήσει

θέλω να σ’ αγαπήσω όσο 

δε μ’ αγάπησε κανένας

να σκιστώ για σένα 

ν’ αλλάξω γειτονιά 

ν’ αλλάξω στέκια.

Τώρα πελώρια άγνωστα

 χέρια ασυνείδητα με δέρνουν

τώρα ξαφνικά νερά μου έκλεισαν

 όλους τους δρόμους

τώρα παλιά τραγούδια 

λαϊκά βαραίνουν τον αέρα…

Και θα ‘χω άραγε ακόμα 

την παλιά καρδιά;"

"Ξέρω..

..δεν θα μου το συγχωρέσει ο χρόνος

ή εγώ

ή αυτός."

Θέλω να ταξιδέψω ένα στιχάκι...

..όμορφο σαν τη Νύχτα

και  βαθειά  θλιμμένα

σιωπηλό

 σαν εσένα

...ασυλλόγιστα

νέοι και όμορφοι

προδομένοι  

και αμετανόητοι

με όλες 

τις πόρτες  ανοιχτές

αλλά έρημες.

Μεγαλώσαμε πια..

Δεν έχει κανένα νόημα 

να κάνεις παρέα με ανθρώπους 

από τους όποιους δεν έχεις 

τίποτα να πάρεις. Εγώ χρειάζομαι 

ανθρώπους που να μου αρέσει 

να τους ακούω να συζητάνε. 

Να συζητάνε με πάθος 

για ποίηση, για πολιτική, 

για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, 

για θέατρο. Και να γεμίζει το σπίτι 

φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις. 

Ανθρώπους ξύπνιους 

και καλλιεργημένους, 

που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια,

 ακριβώς γιατί δεν έχουνε κανένα λόγο 

να μου πούνε ψέματα. Κι εγώ την αλήθεια 

τη λατρεύω. Όποιος απομακρύνεται 

από την αλήθεια οδεύει προς το θάνατο. 

Τον όποιο θάνατο.."

Tζένη Καρέζη

Τετράδια ζωής

 ~απόσπασμα~

Γελάει η καρδιά γαλήνια...

"Φωνάζει ο νους 

και φλέγεται ..

αγανακτεί με την καρδιά 

που ατάραχη τον παρακολουθεί

και την ρωτάει :

Πως γίνεται ανόητη να αντέχεις,

εσύ που γνώρισες το Φως 

μακριά Του να υπάρχεις;

Γελάει η καρδιά 

γαλήνια και αποκρίνεται :

“Μακριά ή κοντά 

για μένα δεν υπάρχει.

Αυτοί δικοί σου όροι είναι.

Εγώ όμως νιώθω τυχερή 

που έκρυψα στο είναι μου

λίγες στιγμές αλήθειας 

τόσο βαθιά για πάντα

ώστε κι ο πιο επιτήδειος, 

ο ικανότερος ληστής

να μη μπορεί να κλέψει.

Έτσι εκείνες οι στιγμές

πάντα δικές μου θα ‘ναι.

Στον τελευταίο μου παλμό 

μαζί μου θα τις κλείσω.”

Οι σκιές ..

Nαι...

 είναι για να μας ακολουθούν 

και όχι να μας κυνηγούν..

ετικέτες

δεν χωρούν..

Με υπερβαίνει..

Με 

ξεπερνά..

Το κάθε δευτερόλεπτο

είναι δικό μου πια

και είναι το μόνο

που έχω.

Το παρόν

είναι ζωής υπόσχεση

και ευτυχώς

δεν αθετείται.

Κάθε Αρχή..

και Δύσκολη

Κάθε ολοκλήρωση 

κι ένα τέλος.

Aφέθηκα στης Μοναξιάς το Χάδι
Κι ανέμισα παντιέρα τον καιρό

Προχθές στα ζάρια κέρδισα τον Άδη
μα να τον κατοικήσω ακόμα δεν μπορω.

Θα πετάξουμε παντού...

Το να ξέρεις

δεν είναι τίποτα

εαν κάθε συλλαβή

στο βιβλίο της ζωής σου

δεν γράφεται με της

καρδιάς σου το αίμα.

της Ψυχής σου η Αύρα.

Να την Ακολουθείς.