Πότε σταματάει ο χρόνος;

Τη στιγμή που μυσταγωγεί  η έξαψη

στην πιο φλέβα αλήθεια

Η αγάπη σου ναρκωτικό 

που μ'έχει κυριέψει 

κι αν κάνω αποτοξίνωση,

η καρδια δε θα τ'αντέξει..

Όταν στο τζάμι της Ψυχής ..

..χτυπά η βροχή του έξω κόσμου

η διαδρομή είναι 

Underground

Kαύτρα μου εσυ..

...που στάχτη δε γνωρίζεις τι θα πεί

σ' έχω ονειρευτεί, 

γρατζουνιά κρυφή,

σημαδάκι στο λαιμό, χνούδι στο μακό,

τατουάζ  το χάδι σου.. κύμα στο βυθό.

Δε θέλω αγάπη μου..

..να μου μιλάς απόψε

σπάσε τα λόγια σου στα δυο

τους φόβους μου όλους διώξε.

Τα καλύτερα όνειρα ..

..είναι αυτά που σε κρατάνε

ξύπνιο.

''Συνειδητος υπνοβατης''...

 ;)

 μην σου τύχω

Λατρεία..

.. η ησυχία της νύχτας..

η αθωότητα της μοναχικότητας

της ψυχής  η μελωδία

Τρυφερά 

ως το μεδούλι του ονείρου 

και  παράτολμα

 ως  το κόκκαλο της ουσίας

φτάνουν μόνο  οσοι χωράνε

του ταξιδιού το ήθος

Σαν τον αναστεναγμό ..

..που σκορπάει την μοναξιά.Σαν έρωτας.

Εκείνη τον περίμενε. 

Βράχο είχε μεταμορφώσει την αγάπη της 

και αγνάντευε κάθε δείλι τον γλάρο.

Το κορμί της έμοιαζε με το ξαφνικό σύννεφο 

που αγκαλιάζει το θόλο του απέραντου.

Στάθηκε μπροστά του ,με την ψυχή της  

να αφήνει μια μελωδία με λέξεις αντοχων

Γυμνώθηκε μπροστά του , 

με την σκιά της αύρας της να χρωματίζει την νύχτα.

Ρίγησε κι ανάσανε… 

Η ανάσα της σκόρπισε στην μορφή του…

Εκείνος την πλησίασε. 

Τσαλακωμένη η σκέψη του στ΄ αγκάλιασμα της.

Η προσμονή του ,ποτάμι 

που αφήνει  νερολούλουδα 

  στο διάβα του

Καψούρα η αλητεία...

..με βάφτισαν "μείνε",

με ανέθρεψε μια "φυγή"

 σε βούληση ελεύθερη

Εσυ..

..φευγάτε μου εαυτέ..

Εσύ που αντέχεις ακόμη

να αγκαλιάζεις το είναι σου

Εσυ που χωράς στο πετσί σου πια

 πως

που χάραξαν νέο δρόμο

στα μπορώ σου.

Ότι κι αν μας φέρνει

η στιγμή

δώρο ζωής είναι.-

Θά'θελα να 'μαι..

..ο ήχος

να'μαι σε κείνα 

 που 

  σ'αρέσουν 

και τ'αγγίζεις

μέσα σε όλα που

προσέχεις

και φροντίζεις

Πόθος διακαής..

..η   ανεξερεύνητη χώρα

διότι
εκεί η αξία του  ονείρου

δεν επιτρέπει

σε καμιά πραγματικότητα

να το συλλήσει.

Αλήτρες οι αλύτρωτες ψυχές...

Σπίθα Αφθαρσίας  

που ξεπηδά ατίθασα 

για όλες τις αλήτρες

και αλύτρωτες ψυχές

Και θα μου πείς..

γιατί αλύτρωτες;

Γιατί διψούν πέρα 

απ'τον έρωτα

Αυτό σημαίνει

Κι όλα μου τα παράπονα 

σ' ένα χορό για μένα.

Ζεϊμπέκικα για πάρτη μου 

θεός και πόνος ένα.

Αναπόδραστο...

Παίζει το μέσα μου 

πικάπ κάποιες φορές

που αγκομαχούν 

κι ασθμαίνουν σε ανηφοριές

σαν σακαράκες 

οι κενές μου οι στιγμές

και η ψυχή μου δραπετεύει

απ’ της ανίας το κελλί

με μια σανίδα ταξιδεύει

σε θάλασσα ηλεκτρική.

Κ. Άγας

Στο σεντόνι του καιρού..

Στο χέρι που κάθε πρωί 

θα με ξυπνά 

   σιγοτραγουδώντας μου 

είμαι Εδώ 

και θα Είναι.

Aυτό ίσως είναι 

ένα όνειρο ζωής που ανήκει

σε όλους τους Αντέχοντες.

Για χατήρι του βουτάω 

στο βυθό της μουσικής

τη σιωπή του μεταφράζω 

και όπου και να ταξιδεψω

στο σεντόνι του καιρού

μια

μυρίπνοη  επιθυμία

ακουμπώ.

PS:

Τη στιγμή που ο Άνθρωπος 

γινεται πιο ταπεινός

απο το βουνίσιο λουλούδι 

που ανθίζει σαν "ιδέα"

τότε συμβαίνει 

το θαύμα μέσα μας ..θαύμα

πιο άναρχο 

κι απ τον ίδιο τον έρωτα..

ενα θαύμα

πιο ανατρεπτικό 

κι απ την ζωη την ίδια.

Ένα Αντάρτικο απεγνωσμένης ομορφιάς...

Να κοιμηθούμε αγκαλιά

να μπερδευτούν τα όνειρα μας..

Αγκαλιά δεν κοιμηθήκαμε ποτέ

τα όνειρα μας αγκαλιάστηκαν όμως

και μετά ξύπνησε ο πόνος..όχι

απο τα γεγονότα..

αλλά να ρε παιδί μου

που να ξέρεις και ο άλλος

τι σταυρό σηκώνει

 τι πληγή κουβαλά..

Μια λέξη είναι ικανή 

να ανοίξει το κουτί

της Πανδώρας για τα καλά.

Επι της πραγματικότητας...τωρα..

Mη σχηματίζεις ποτέ οριστική άποψη 

για εναν  άντρα 

αν δεν πιείς καφέ η οτιδήποτε

άλλο μαζι του..αν δεν πάτε σινεμά,

αν δεν πάτε εκδρομή μαζί..

αν δεν μπορείς να μείνεις

σιωπηλή μαζί του..

κι αν δεν νοιώθεις πως

σου λείπει όταν είστε χώρια.

Σωστά;

Για σένα που με ρώτησες κάποτε

τι εννοείς όταν λες πως 

δεν βρίσκω τον έρωτα που θέλω

εδω που ζω...

Γιώργος Σκούρτης: 

Eτσι κι αλλοιώς κι αλλοιώτικα..

ειπε....

Κανείς.

'Ολοι βουτηγμένοι στην ίδια πρέζα.

Πως θα έχουν σκεπή 

μια κοινωνία που διαρκώς

τους απαξιώνει σαν Ανθρώπους.

Που είναι οι ηθικές αξίες

που είναι η αντίσταση 

ενάντια στην αδικία την ισοπέδωση

και την αλλοτρίωση;

Που είναι τα οράματα του κόσμου ;

Ποια οράματα θα μου πείς...

των πρωινάδικων των ριάλιτι

των τούρκικων σήριαλ..

των απελπισμενων 

απο το πολυ ψεμμα 

και τις διαψευσεις

της καθημερινοτητας..

των πεινασμενων

που ψαχνουν στα σκουπίδια 

απεγνωσμένα πια..για την  επιβίωση;

Να τι Θέλω λοιπον..: 

έναν Άνθρωπο που να έχει όραμα

εναν Άντρα που να ονειρεύεται 

πέρα απ αυτη την σήψη

κάποιον να σχεδιάζει το πέταγμα..

να κοιταχτούμε κοιτάζοντας

κι οι δυό στην ίδια κατεύθυνση,

πέρα μακρυα..

Ένα Αντάρτικο 

απεγνωσμένης ομορφιάς Θέλω..

αυτό.

Ψυχη Ενεργή Θέλω

..Αυτό.

Κι Έφυγε..

Πληρώνοντας 

και το ποτό μου.

Η Καρδιά πονάει όταν Ψηλώνει...

"Τα μάτια σου είναι πια 
δυο σύννεφα 
δύο σύννεφα που δεν ξέρουν
πώς να γίνουνε βροχή..."


Μεσα κι έξω απο το νετ

με πρόδωσαν δυο λέξεις απόλυτες.

Ποτέ και πάντα.

Όμως τα ακαριαία 
και τα Αυθεντικά

με έμαθαν τη σοφία 

του Ποτέ μη λες ποτέ 

και πως το πάντα 
για κάποιους απο εμάς
είναι αυτο που κρατα καθαρά 
η Ψυχή και 

η Καρδιά τους.

Μας καθορίζουν

οι πράξεις μας..

εκεί δεν χωρά 

κανένα Ίσως.

Κατά τα άλλα κυλάμε

σκουντουφλάμε

πέφτουμε..ξανα πετάμε

δακρύζουμε

χαμογελάμε

αισθανόμαστε

εκφραζόμαστε

γουστάρουμε παγωτάκι 

στο καταχείμωνο

αντί χαμομηλάκι

και προσπαθούμε

απλά 
να εξ ανθρωπιστούμε.

Μαγεία είναι

να ζεις όπως  νοιώθεις

κάθε τι όπως κι αν

έρχεται αυτο..

και το Φως καποιων στιγμών

που αναδύεται 

στο Μαζί των Ανθρώπων

και

το σκότος
της κατάδυσης
στου Εγω

το Έρεβος
έτσι μόνο 
καρποφορεί η Αλήθεια.