Χαμογέλα μου..

 ..γιατί οι λέξεις αλλάζουν

αλλά αυτό που χωράνε οι σιωπές

μένει πάντα το ίδιο.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα ..

αυτόν εδώ τον κόσμο

 ..γιατί ποντάρουμε στο πεφταστέρι μια στιγμής ευχή

αφού ρεφάρουμε 

με  της ψυχής τη φλόγα.

Kαι τώρα ..

 ..πήγαινε να κοιμηθείς.

Αγρυπνώ εγώ για σένα.

Μενέλαος Λουντέμης

Κι ας λέει η νύχτα τ'ουρανού

δεν έχω αστέρια απόψε

Στο όνειρο..

..επιλέγεις την εισαγωγή

ο επίλογος.

Σα δάκρυ μες στα μάτια μου..

..σ' 'εχω και σε φυλάσω..

πρόσεξε..

και σε χάσω

Είναι κι αυτός ο πηγαιμός..

..που πάντα καρτερώ.

"Πολλή Κυριακή 

για έναν άνθρωπο.

Ένα σκληρό χαμόγελο 

στο πρόσωπο του κόσμου.

Με κούρασε πολύ

του κόσμου"

Μόνη ελπίδα

της ψυχής  μου 

το Όνειρο 

όταν ξυπνά εγερτήριο

με φλόγα τρυφερή

σημαίνει

σιωπητήριο

στους κήπους

του είναι

όσων το έθαψαν

πολυ νωρίς

Και..συνεχίζω

να σ'αγαπώ.