Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Νόμισα..

..πως δραπέτευσα
κι όμως τρέχοντας σαν παιδί
σκόνταψα κι έτσι
βρέθηκα
καταμεσής του είναι σου

Κι απο τότε 



Μια αγκαλιά που χωρά
την αλήθεια της ψυχής
που γεφυρώνει τον πρώτο
και τον τελευταίο παλμό
της καρδιάς 
στην ευθεία του αναπόδραστου.


Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Το αυτονόητο..



.. που γεννά τον έρωτα
είναι για τους ατίθασους 
 κάστρο στην άμμο του χρόνου 
 άπαρτο γιατι σμιλεύεται 
με τον κόκκο του μάταιου 
και το δάκρυ της ψυχής.


Και το αδιαπραγμάτευτο της αγάπης
εδω με χωρά.

Ξέρεις κάτι;
Μου έλειψα μέσα σου.

Και έμεινα
έτσι απλά.



Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Γιατί αγάπη..

..χωρίς ελευθερία 
είναι  ανάσα χωρίς φωτιά






και ανατρεπτικότερο
απο το απο ψυχής μαζί
της πιο καρδιακής  στιγμής
δεν υπάρχει.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Είναι που πίσω απ' τη σιωπή..

..ταξιδεύουν
τα καραβάνια των λησμονημένων
Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών μορφές αγαπημένων


 Είναι που κλείνεις τις καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις 
Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
σα να πιστεύω πως υπάρχω ακόμα










Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

Και μη ρωτάς γιατί 
θλιμμένος είμαι


Ορέστης Αλεξάκης



Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Θα μπορούσα..

..να γράφω όλο το βράδυ
Αλλά δεν είναι αρκετό 
για να  χωρέσει



αυτό που  νιώθω
αυτό που απόψε θέλω να σου πω.




Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Σαν έρωτας..

..είναι κι η μοναξιά 
σαν τσαλακώνει το αυτονόητο 
στο σφιχταγκάλιασμα της.



Και σαν βαθιά αγάπη η ερημιά 
που κάνει βράχο τη σιωπή
να σκαρφαλώνει η  ψυχή 
και ν' αγναντεύει  το άφθαρτο.



Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Η στιγμη που νιώθεις ..

.. παντού και πάντα ξένος
αυτή ειναι η πιο δική μου





Υπάρχουν άραγε ακόμα Άνθρωποι 
που η ζωή τους δεν κρυώνει;


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Aυτός ο δρόμος..

..δε γυρίζει πίσω.






Κάποια πράγματα γίνονται 
τόσο δικά μας που τα ξεχνάμε
μέσα στο είναι μας
γι'αυτό και μας πονάνε.


Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Ο έρωτας δεν είναι Ιθάκη..

..είναι Οδύσσεια
κι η Ζωή ζητά να περάσεις
μέσα στον ωκεανό των συναισθημάτων
 όλες τις μέσα σου συμπληγάδες

η Αγάπη είναι Φωλιά
γι'αυτό οι πάντες 
πεινούν και διψούν για δαύτην
γι' αυτο λίγοι μπορούν να διαχειριστούν 
την ερημία της σημερινής εποχής
γι' αυτο πάντα το όνειρο του αυτονόητου 
θα παλαβώνει όσους το αρνούνται
γι' αυτό οφείλουμε σαν άνθρωποι με ψυχή
να αγκαλιάζουμε του βαθύτερου θέλω μας
 την αλήθεια.


Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Kαμιά χαρά..

..δεν κάνει ότι ο πόνος στην ψυχή 

Βαθύ μπλέ  είναι ο πόνος
που δεν έχει πόνο



κι είναι αυτός που κάποτε
μ' έβγαλε στης αλήθειας
την ακτή


PS 1 : το αγκάθι ανθός θα γίνει
κι αγνός, καθάριος, φως μου
θα αναγεννηθείς.

PS 2 :Θυμάμαι πριν λίγους μηνες 
που ηρθες στη πόλη στο peppermind 
και δεν θέλησα να σου μιλησω..
θέλησα να σε απολαύσω σαν  ξένος ..
ξεχασμενος της αγαπης..
μεγαλωσα παράλληλα μα με δυναμη ψυχης 
τη φωνη σου στα δικοπα αληθινά..
δεν ηθελα τα γνωστα και τετριμμενα..
η θαυμάστρια η φαν σου κλπ..
δεν χωρανε αυτα 
στην εκπτωτη αληθεια του ειναι μας..
Σε ευγνωμονώ όμως 
που  μου θυμίζεις  εδω και χρόνια πως  
μες στα ναυάγια του βυθού, η αγάπη μου η πικρή  
που το κλειδί της μοίρας μου στα χέρια της κρατάει 
είναι εν τέλει δική μου επιλογή 
που στο απρόβλεπτο εσαεί ποντάρει. ;)

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Κόντρα ατίθαση..

..όπως κι εσυ.

Ότι μας πονά 
δεν το ξεπερνάμε ποτέ..
σπανίζει όμως να μην το χρεώνουμε 
ή να μην το μεταφέρουμε 
στις στιγμές που διψά 
να ζήσει η ψυχή












PS: To ανεκπλήρωτο δεν είναι νόστος
αλλά έμπυρος πόθος διακαής 

το τετακέ

στο δρόμο της υπέρβασης.




Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Δεν είμαι τίποτε..

..άλλο παρά ένας άνθρωπος που πονεί διαβολεμένα.
 Δεν ξέρω τίποτε άλλο παρά πως ξύπνησα καίγοντας
 και δεν ήσουν πλάι μου. 





Και είναι μεγάλη κόλαση αυτό, 
και μου είναι αδιάφορα όλα τα άλλα

Γ.Σεφέρης

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Κύριε Άνθρωπον Ούκ Έχω..

..Χωρώ όμως τη δική σου αλήθεια
σε κάθε αχαρτογράφητη στιγμή
του ταξιδιού που λεν ζωή

Καιρών Σημεία
εγκεφαλική παράλυση
 κοινωνική υποκρισία
και παραλυτική ψευδαίσθηση
είναι το γούστο των άλλων.

Η Δική μου αλήθεια ειναι αυτή:


To αλάτι που σοφά έριξες κάποτε
στη δική μου πληγή ήταν
αφύπνιση
σηκώνω πια την ευθύνη της προσωρινότητας μου
αντέχω το κάθε βήμα στην εσωτερική ερημία 
της μοναχικότητας μου
και αποθηκεύω στην ψυχή της απλής αλήθειας 
το Φώς.