Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Δεν Κοπάζει...



H βραδυά ξεκίνησε με συνθήματα
αλήθειας στον τοίχο της σκληρής
πραγματικότητας...




Συνεχίστηκε...φευγάτα 
με τον αγαπημένο Γιώργη...
η υπερβατική ομορφιά
της ανθρώπινης αξιοσύνης
στην αληθινή της διάσταση.




'Οχι Γιώργη μου..
δεν κοπάζει ο άνεμος..
είτε πνέει σαν τρυφερό χάδι..


είτε σηκώνει πέτρες
σαν Σιμούν
άπνοια δεν γνωρίζει...







δε λέει να κοπάσει...


Σαν σπίθα απο πυρκαγιά





Στα ύψη μ΄ανεβάζει
Κι έξω απ΄του κόσμου τ' όνειρο
Με μια σπρωξιά με βγάζει

Με στροβιλίζει σαν φτερό
Στο πουθενά σε μια άκρη
Κι ύστερα μες στα μάτια σου
Με ακουμπάει σαν δάκρυ




Κι όταν του λέω πια δεν μπορώ
κόπασε να ησυχάσω
Μου λέει όσο ζεις εγώ θα ζω
Κι άντε να σε χορτάσω


PS: Είπαμε ελάχιστα
νοιώσαμε τα αυθεντικά

κάναμε τα πικρά


γλυκά....
διότι
η άνοιξη της ψυχής
κόντρα στο καταχείμωνο
των καιρών που ζούμε
ανθίζει
στο Μαζί των Ανθρώπων.